ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۷۷ با ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺻﻼ‌ﺣﺎﺕ ﺑﻬﺮﻭﺯ ﻏﺮﯾﺐ ﭘﻮﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ تئاتر ﺑﺎ ﺗﻼ‌ﺵ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭘﺎﺩﮔﺎﻥ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰِ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﻫﻨﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺗﺎﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭﺗﺮﯾﻦ مراکزﻫﻨﺮﯼ ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ شد . ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﭘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺳﺎﺑﻖ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻨﺮمندﺍﻥ ﺍﺳﺖ ، گالری ﻫﺎﯼ زیبا ، ﺗﻤﺎﺷﺎﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺣﺮﻓﻪ ﺍﯼ ﻭ ﻓﺮﻭﺷﮕﺎه ﺯﯾﺒﺎیی برای عرضه ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﻫﻨﺮﯼ و همچنین کافه ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﻓﻀﺎ ﭘﺎﺗﻮﻕ شایسته ای  ﺑﺮﺍﯼ هنرمندان و مخاطبان جدی هنر شود .

اکنون ﮔﺬﺭﺍ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﯾﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اماکنی ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﻨﺪﺭﻋﺒﺎﺱ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﯽ ﻭ چند ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه اند . ﺑﺮﮐﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ  ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻞ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﮔﺎﻟﺮﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . در سویی دیگر  ﺁﻣﻔﯽ ﺗﺎﺗﺮ ﻣﺠﻬﺰ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ‌ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ تبدیل شده است ، ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ بعدها تغییر کاربری داد ، ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺮﺍﯼ پویایِ ﺷﻬﯿﺪ ﺁﻭﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﮎ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺷﺪ ﻭ مواردی از این دست .
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺗﻠﺦ ﺑﮕﺬﺭﯾﻢ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﻣﮑﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﺸﺨﺺ  ﻭ ﺍﺯ کاستی هایش ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﺴﯽ ﺑﺸﻨﻮﺩ ، ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺳﯿﺪ ﺍﺣﻤﺪ ﺧﻤﯿﻨﯽ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺷﻤﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺩﻫﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ  ﯾﮏ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻣﻨﺴﺠﻢ ﻭ ﮐﺎﺭﺑﻠﺪ ﺭﺍ به ﺧﻮﺩ ﻧﺪﯾﺪ . ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻋﻤﻮﻣﯽ ، ﭘﻼ‌ﺗﻮ ﺁﻓﺘﺎﺏ  ﻭ  ﺍﻧﺠﻤﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻫﺮﻣﺰﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﻀﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ با ضعف های فراوان  ، ﻭﻗﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﯿﺎﻁ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﺪ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ توی ذوق می زند ﮐﺜﯿﻔﯽ ﺣﯿﺎﻁ ﻭ ﺳﺮﻭﯾﺲ ﻫﺎﯼ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯾﮑﻪ ﺍﮔﺮ  ﻏﺮﯾﺒﻪ ای ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ انگار سال ها گذر کسی به اینجا نیفتاده است  . ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺎﯼ ﮐﻪ ﻫﺮﺱ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺣﯿﺎﻁ ﺭﺍ بدریخت ﻭ ﺯﺷﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺣﺎﻻ‌ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺗﻬﺮﺍﻥ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﭘﻼ‌ﺗﻮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ ۱۳۹۱ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺑﺴﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎﯼ ﭼﺮﺥ ﺩﺍﺭ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﭘﻼ‌ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﺷﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﺳﺖ،ﭼﻨﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﻻ‌ﯼ ﺩﺍﺭﺑﺴﺖ ﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﺕ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺗﻠﺨﯽ ﺭﺥ ﻧﺪﺍﺩ.
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻮﺩﺟﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺭﺍﻩ ﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ چنین ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎیی ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﭘﻮﯾﺎ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺖ ، ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺠﺘﻤﻊ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ مسئوﻟﯿﻦ ﺩستی ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﮔﻮﺵ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻨﺮﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﮑﺸﻨﺪ .منبع